Bert's webloghttp://lodgon.com/feedid-212012-01-28T08:50:00+01:00AfscheidadminAfscheid<p class="MsoNormal">Straks afscheid nemen van een vriend</p> <p class="MsoNormal">Steeds paraat, altijd klaar</p> <p class="MsoNormal">Alsof het vanzelfsprekend was.</p> <p class="MsoNormal"> </p> <p class="MsoNormal">Van jongs af aan, kind aan huis</p> <p class="MsoNormal">Met 10 aan de tafel</p> <p class="MsoNormal">Ons Moeke ging er zo vanuit</p> <p class="MsoNormal">Alsof het vanzelfsprekend was.</p> <p class="MsoNormal"> </p> <p class="MsoNormal">Vlaanderen door, van hot naar her</p> <p class="MsoNormal">Soms eenzaam tegen een meute </p> <p class="MsoNormal">Retout à Liège, Voeren Vlaams,</p> <p class="MsoNormal">Knalgele polo, wie kon beter?</p> <p class="MsoNormal"> </p> <p class="MsoNormal">Naar Baskenland, heen en terug</p> <p class="MsoNormal">De strijd tegen een tiran</p> <p class="MsoNormal">Proeven van wulpse meisjes</p> <p class="MsoNormal">Alsof het vanzelfsprekend was.</p> <p class="MsoNormal"> </p> <p class="MsoNormal">Euskadi Ta Askatasuna</p> <p class="MsoNormal">Engagement voor het leven</p> <p class="MsoNormal">Een trouwe steun, eeuwige soldaat</p> <p class="MsoNormal">Alsof het vanzelfsprekend was.</p> <p class="MsoNormal"> </p> <p class="MsoNormal">Fierheid over Aziatische schone</p> <p class="MsoNormal">Zo trots op de eigen dochter</p> <p class="MsoNormal">De inzet voor Lieve en haar sport</p> <p class="MsoNormal">Het bedwingen van de Mont Ventoux.</p> <p class="MsoNormal"> </p> <p class="MsoNormal">Keer op keer glunderende ogen</p> <p class="MsoNormal">De droge humor, de speelse lach</p> <p class="MsoNormal">Nooit opdringerig, nooit veraf</p> <p class="MsoNormal">Alsof het vanzelfsprekend was.</p> <p class="MsoNormal"> </p> <p class="MsoNormal">En dan, die domme fout, die blunder van jewelste</p> <p class="MsoNormal">Hoe zeer het hem speet en ook zijn best deed</p> <p class="MsoNormal">Niets scheen te lukken, geen kans gunnen</p> <p class="MsoNormal">De droom vervloog, zijn lach verdween.</p> <p class="MsoNormal"> </p> <p class="MsoNormal">Eén enkele kans, het leek teveel</p> <p class="MsoNormal">Het hart gebroken, de spirit weg</p> <p class="MsoNormal">Nutteloosheid leek zijn deel</p> <p class="MsoNormal">Alsof het vanzelfsprekend was.</p> <p class="MsoNormal"> </p> <p class="MsoNormal">De wereld hervormen, straffe taal</p> <p class="MsoNormal">Stoere verklaringen allemaal</p> <p class="MsoNormal">De pijn vlakbij nooit opgemerkt</p> <p class="MsoNormal">Alsof het zo vanzelfsprekend was.</p><p class="MsoNormal"> </p><p class="MsoNormal">Bert </p>http://lodgon.com/eid-89782012-01-28T08:50:00+01:00TaalkabaaladminTaalkabaal<p>Steeds meer Vlamingen koesteren hun taal, ze zijn (helemaal terecht) fier op hun dialect, ze spreken complexloos met elkaar, van De Panne tot Maasmechelen en verkneukelen zich in elkaars streektaal. Weg is de tijd dat we amper onze eigen tongval durfden te uiten, dat we met de kop in de grond wat klanken wauwelden. Ons stijgend zelfvertrouwen wordt gestut door zoveel prachtige literatuur... van Gezelle tot Brusselmans (bestaat er een grotere brug?), Walschap tot Rachida Lamrabet. Maar die helemaal terechte fierheid mag niet ontaarden in een potsierlijke meerwaardigheidsgevoel. Elke taal, van het Nederlands, over het Mandarijn-Chinees tot de Vlaamse Gebarentaal of de solfège... ze blijven aartsmoeilijk. Laat ons, met de gepaste trots op ons Nederlands, tegelijkertijd begrip hebben voor die tienduizenden nieuwkomers die zich de tong breken ... Volgende prachtige tekst illustreert, ik kreeg hem via e-mail en kan de auteurs niet honoreren.</p><p><br />'Men spreekt van één lot, en verschillende loten,<br />maar 't meervoud van pot is natuurlijk geen poten.<br />Zo zegt men ook altijd één vat en twee vaten,<br />maar zult u ook zeggen: één kat en twee katen?<br />Laatst ging ik vliegen, dus zeg ik vloog.<br />Maar zeg nou bij wiegen beslist niet: ik woog,<br />want woog is nog altijd afkomstig van wegen,<br />maar is dan 'ik voog' een vervoeging van vegen?</p><p><br />Wat hoort er bij 'zoeken'? Jazeker, ik zocht,<br />en zegt u bij vloeken dus logisch: ik vlocht?<br />Welnee, beste mensen, want vlocht komt van vlechten.<br />En toch is ik 'hocht' niet afkomstig van hechten.<br />En bij lopen hoort liep, maar bij kopen geen kiep.<br />En evenmin zegt men bij slopen 'ik sliep'.<br />Want sliep moet u weten, dat komt weer van slapen.<br />Maar fout is natuurlijk 'ik riep' bij het rapen.<br />Want riep komt van roepen. Ik hoop dat u 't weet<br />en dat u die kronkels beslist niet vergeet.</p><p><br />Dus: kwam ik u roepen, dan zeg ik 'ik riep'.<br />Nu denkt u: van snoepen, dat wordt dan 'ik sniep'?<br />Alweer mis, m'n beste. Maar u weet beslist,<br />dat ried komt van raden, ik denk dat u 't wist.<br />Komt bied dan van baden? Welnee, dat wordt bood.<br />En toch volgt na wieden beslist niet 'ik wood'.<br />'Ik gaf' hoort bij geven, maar 'ik laf' niet bij leven.<br />Dat is bijna zo dom als 'ik waf' hoort bij weven.</p><p><br />Zo zegt men: wij drinken en hebben gedronken.<br />Maar echt niet: wij hinken en hebben gehonken.<br />'t Is moeilijk, maar weet u: van weten komt wist,<br />maar hoort bij vergeten nou logisch vergist?<br />Juist niet, zult u zeggen, dat komt van vergissen.<br />En wat is nu goed? U moet zelf maar beslissen:<br />hoort bij slaan nu: ik sloeg, ik slig, of ik slond?<br />Want bij gaan hoort: ik ging, niet ik goeg of ik gond.<br />En noemt u een mannetjesrat nu een rater?<br />Dat geldt toch alleen bij een kat en een kater.</p><p><br />Je ziet, onze taal beste dames en heren,<br />is, net zoals ik al zei, best moeilijk te leren!'</p><p><br />Bert</p>http://lodgon.com/eid-89772012-01-26T18:58:00+01:00Voor Geert AllaertadminVoor Geert Allaert<p>Beste Geert,</p><p>Hoe lang zou het geleden zijn dat we elkaar voor het eerst ontmoetten? Ik herinner me meteen een welbespraakt maar vooral begeesterd ambassadeur, op kruistocht voor de musical in Vlaanderen. Het klikte meteen. Niet alleen omdat ik altijd wegsmelt voor een bevlogen mens. Zeker ook door het medium musical, stiefkind van de kunsten en vaak verguisd als hoogstens amusant entertainment, geschikt voor filistijnen die zich laven aan de populaire oppervlakkigheid. Voor Geert Allaert, intelligent en intellectueel, klinken deze karikaturen onbegrijpelijk en ronduit fout. Werkelijk gebeten door het genre, overtuigde hij me gemakkelijk door de vele kansen die de musical binnen een cultuurbeleid biedt. Zoals opera, ontstaat de musical door een ultieme combinatie van muziek, theater en dans. De regie beheerst een leger acteurs en technici, het is een kunstvorm die qua complexiteit echt helemaal bovenaan de voedselketen staat. Daarnaast draagt de musical een eigenschap, vergelijkbaar met de circuskunsten: het aanspreken van een uitzonderlijk breed publiek, dwars door vele maatschappelijke breuklijnen, wars van vooroordelen over populaire en elitaire kunst.</p><p>Toch maakten al deze voordelen het je niet gemakkelijk. Jouw team met een dream leek vaak een leger Don Quichotes, slachtoffers van windmolens uit vele richtingen. Neerbuigende sneren vanuit de <em>hoge</em> cultuur – altijd op de hoede voor eventueel nieuwe subsidie-eters. Harde concurrentie vanwege musicalcollega’s, die een stijgend succes argwanend observeerden. Musical Vlaanderen leek wel het lelijke eendje, amper gedoogd maar zonder affectie.</p><p>Dit alles leek je weinig te deren. Als minister van Cultuur vond ik jullie verhaal, jullie projecten en vakmanschap meer dan de moeite om ze een plaats te geven binnen het Vlaams cultuurbeleid. Musical Vlaanderen toonde zich ook helemaal bereid om binnen deze logica te ageren: risico’s nemen en zich in een social-profit concept inschrijven. Toen ik, tegen vele adviezen in, besloot om de <u>vzw</u> Musical Vlaanderen een structurele subsidie toe te kennen, regende het kritiek van de hoger beschreven cultuurbobo’s. Ook al waarborgde het subsidiecontract dat er geen euro subsidiegeld naar de nv met dezelfde naam zou vloeien en de cultuurdoeleinden altijd primair zouden blijven.</p><p>Ondertussen verliepen enkele jaren. Jij en jouw Musical Vlaanderen (zowel vzw als nv) timmerden onverdroten aan een succesverhaal. De ene na de andere musical verblijdde tienduizenden enthousiaste toeschouwers. Naast betoverende klassiekers zoals Oliver Twist (<em>met een adembenemende Peter Van Den Begin</em>) of het nu hartveroverende Fiddler on the Roof (<em>met een verbluffende Lucas Van den Eynde</em>) genoten we ook van de knotsgekke Spamelot. Met regisseurs zoals het fenomeen Frank Van Laecke en het debuut van Stanny Crets, het ondertussen blijkbaar onuitputtelijke reservoir aan uitstekende zangers en acteurs bieden deze producties aan honderden mensen een boeiende en lonende praktijk in dat prachtige kunstenvak.</p><p>Beste Geert, ik wil je bedanken. Uiteraard voor jouw en jullie prachtige producties. Maar vooral omdat je ons vertrouwen zo constructief en artistiek hoogstaand omzette. Ik wens je daarbij ook de komende jaren heel veel succes, hou je enthousiasme en elan, koester je bevlogenheid en laat je vooral niet kisten door mensen die het eigenlijk nog nooit wisten.</p><p>Tot binnenkort,</p><p>Bert</p>http://lodgon.com/eid-89752012-01-08T14:25:00+01:00Gelukkig Nieuwjaar. Vraagteken?adminGelukkig Nieuwjaar. Vraagteken?<p>Weinig momenten geven zoveel aanleiding tot voorspelbare maar daarom niet minder relevante wensen, dan de jaarwisseling. Het verzenden van kaartjes wordt langzaam ouderwets terwijl blitse sms-jes de ether virtueel vullen. Voeg daarbij een lawine aan e-mails met de meest besneeuwde landschappen, geanimeerd door verloren gelopen rendieren en twinkelende Kerstmannen. Dan weten we het wel.</p><p>Terwijl de wensen bulken van goede gedachten, klinken onze leiders depressief zoals nooit tevoren. Zonder uitzondering kijken ze ons meewarig aan en declameren hun onheilsboodschappen. Moest iemand de meest deprimerende quotes als een collage aan elkaar plakken, het werd zowaar de aankondiging van het einde van de wereld. Apocalyps now!</p><p>’t Is niet aan mij om hun ernst en kennis te betwijfelen. Wellicht zitten ze allemaal op een berg wanhopige dossiers, snakkend naar vers geld en een opnieuw groeiende markt. Maar ze declameren unisono hun wanhoop en onvermogen. Nooit voordien lijken de wereldleiders ontdaan van hun pretentie om te beheersen, te besturen en te beheren. De werkelijkheid ontsnapt hen blijkbaar, de markt glipt door hun vingers en het geld blijft niet meer plakken. Zelfs de hoogst geklasseerde instellingen, zoals Europese en Wereldbanken stamelen met zachte stem.</p><p>Wie is hier feitelijk de machinist? Wie draait er eigenlijk aan het <em>wieleke</em> en laat de trein rijden of stoppen. De beroemde Schotse econoom Adam Smith (1723-1790), een van de grote theoretici van de vrije markt en het kapitalisme, zag in de ordening van de markt een <em>onzichtbare hand</em>, een niet te vatten kracht die bijna metafysisch de zaken regelde. De mens en zijn samenlevingen moesten dat maar ondergaan, pogingen tot sturingen waren pretentieus en op mislukken gedoemd. Elke keer als ik deze redenering hoor, borrelen er ironie en zelfs cynisme op. Want deze onzichtbare hand slaagt er wel in om van de ene te stelen en de andere rijker te maken. De geschiedenis bewijst dat de rijken altijd profiteren en de armen altijd lijden onder de streling van deze <em>onzichtbare hand</em>. Mijn kritische beschouwingen werden o.a. ingegeven door die oude en vaak verguisde Marx. Die maakte de sturende hand zichtbaar en benoemde ze als kapitalisme, de historische vijand van de grootste groep mensen die als figuranten doorheen de hele geschiedenis defileerde in de weinig benijdenswaardige rol van <em>have not’s</em>. </p><p>Ach, ik hoed me voor de grote samenzwering, waar vuige rijkaards ergens in hun goed beschermde compounds de ganse wereld leegzuigen om hun eigen rekening overvol te vullen. Dat kan en wil ik niet geloven, dat zijn storybooks voor James Bond of Suske & Wiske. Maar toch vermoed ik dat op momenten van financiële onzekerheid en economische depressies, de kapitalisten en ultraliberalen hun kans ruiken en nemen. Werkmensen en kleine ondernemers waren en zijn nooit meer kwetsbaar dan in tijden van onzekere en kelderende markten. Verworven rechten, loonperspectieven, aanwervingen, pensioenen, tijdskredieten, indexen enz. komen dan onvermijdelijk in het oog van de storm en worden aangeschoten wild voor de liberale scherpschutters. Socialisten dreigen te worden meegesleurd in deze slachtpartij. Als ze tegenpruttelen worden ze uit de boot gezet, dus liever wat slikken en pogen de schade zoveel mogelijk te beperken. Een begrijpelijke, zelfs verdedigbare maar gevaarlijk keuze, die zich zwaar kan wreken. Vergeleken met de rest van Europa hebben de kameraden hier toch wat stand gehouden. Maar eens te meer bewijzen de vakbonden dat ze voorlopig de enige echte tegenkracht kunnen ontwikkelen, ook al krijgen ze steeds meer misleide burgers op hun kap. Mijn waardering behouden ze.</p><p>In zo’n neerwaartse spiraal speelt cultuur, willens nillens, de rol van punchbal. Nergens lijkt het zo vanzelfsprekend om harder dan elders te besparen. De logica daarvoor klinkt niet eens zo vreemd, want als men moet kiezen tussen enerzijds wachtlijsten gehandicapten of kinderopvang of tewerkstelling en anderzijds de ‘luxe’ van theater, muziek, musea of sociaal-culturele verenigingen? Tja, de keuze lijkt al bij voorbaat gemaakt. Eens te meer zullen kunsten, erfgoed en vormingswerk/verenigingsleven meer bloeden dan wie ook. Daarbij klinkt heel stil het gefluister dat ze van <em>den Anciaux</em> toch al veel meer dan nodig kregen, dus dat een beetje meer snijden hoogstens even pijn doet. En de sector toont zich toch zo volgzaam en vergevingsgezind dat de reacties niet meer dan symbolisch zullen zijn. Scherp dus het hakbijl, wet die messen! Of nemen we het niet en gaan we er verdomd iets aan doen?! Er is nog de weg van de hoop!</p><p>Ik stel vast dat ik bijna vanzelfsprekend meedobber op de grote stroom van de neerslachtigheid, meezing in het trieste koor van de klaagzangers. Sorry daarvoor. Maar vergis je niet, de verontwaardiging kan nog altijd veel kracht realiseren.</p><p>Laat me eindigen met de voorspelbaarheid: wensen, hoop en optimisme. Plezier vinden in het gewoon genieten van het leven, ons vermeien met familie en vrienden, volop smaken van die vele lekkere dingen die we in dit nog steeds godzalige en voorspoedige Vlaanderen mogen verkennen. Geef 2012 vooral veel humor, het beste medicijn tegen elke beschavingspijn.</p><p>Bert</p>http://lodgon.com/eid-89742012-01-03T16:17:00+01:00Slechts even verontwaardigd?adminSlechts even verontwaardigd?<p>Vandaag heeft iedereen de mond vol over verstrenging van de wapenwet en aanpak van de illegale wapenhandel.<br />De voorbije jaren kreeg ik amper enige steun in de strijd tegen deze wapens. Ook niet van Turtelboom. Toen als Minister van Binnenlandse Zaken.<br />Nietszeggende antwoorden. Het banaliseren van het probleem.<br />Hopelijk duurt de verontwaardiging nu iets langer. Hopelijk.<br />Bert</p><p>29 november 2011<br />Actuele vraag van senator Bert Anciaux aan de minister van Binnenlandse Zaken over de inbeslagname van een grote hoeveelheid illegale wapens </p><p>Actualiteit<br /> Dovo (ontmijningsdienst) nam heel recent een grote voorraad illegale wapens in beslag<br /> Bij een wapenhandelaar in Ravels, bij Turnhout<br /> Het gaat over<br /> Vijf ton munitie<br /> 300 à 400 verboden wapens: riotguns, Kalashnikofs<br /> Niet alles veilig opgeslagen<br /> Er waren drie vrachtwagens nodig om alles weg te halen</p><p>Probleemstelling<br />Hoe kan het… hoe komt het<br /> Dat dergelijke grote hoeveelheden uiterst gevaarlijk en illegaal wapentuig<br /> Toch hun weg vinden naar een wapenhandelaar<br /> Die daarmee natuurlijk handel drijft… met eveneens illegale markten<br /> Is dit uitzonderlijk of een topje van de ijsberg<br /> Welke netwerken en fillières zijn hier allemaal werkzaam<br /> Zijn onze controlemechanismen dan zo lek, zo weinig performant</p><p>Vraag<br />Hoe komt het dat zo’n grote hoeveelheden gevaarlijk en illegaal wapentuig blijkbaar vrijelijk hun weg in en naar ons land vinden, wijst dit misschien of wellicht op het falen van de controlestructuren en –mechanismen, betekent deze ontdekking een uitzondering dan wel het topje van een ijsberg en hoe kan de minister ons waarborgen dat er niet veel meer van dergelijke grote en gevaarlijke voorraden wapentuig bestaan en dat daardoor vele illegale circuits, o.a. van de georganiseerde misdaad en de zware criminaliteit vanuit België worden bevoorraad?</p><p>Bert Anciaux<br />Senator</p>http://lodgon.com/eid-89722011-12-19T10:35:00+01:00Nu al?adminNu al?<p>Terwijl wij gezamenlijk kleumen, omringd door grijs, grauw en klammig regenweer, warmen de nieuwe ministers zich op aan een hels tempo. Ze presenteerden zich aan Kamer en Senaat, werden eerst beleefd verwelkomd om daarna een vol kritiek gesmeerde boterham te moeten verorberen. Voor sommigen lijkt het een gemakkelijk continuüm. Zo ondervroeg ik Didier Reynders als minister Buitenland over het debacle in Congo. Hij pareerde prima, zijn nieuwe politiek pak vertoonde geen enkele rimpel. Financiën leken al ver weg, de wereld draait. Didier ook, naadloos. Ik zag ook onze Monica. Neofiet beklom ze het vraaggestoelte en diende Danny Pieters van antwoord. Die bekogelde haar meteen met vragen over achterblijvende verslagen uit 2010, kribbigheid in zijn raspende stem. Ach, het lot van ministers. Ze deed het prachtig en krachtig. Zo ook John, als volleerd koorddanser, rustig en in een wolk deskundigheid en met het hand aan het heft. Als volleerd Oostendenaar weeft hij een fijnmazig net om ook de handigste fraudevissen te verschalken.</p><p>Ook de Senaat betoonde medeleven met Luik. Op zo’n moment zijn we allemaal Liègois. De stoel van collega en vriend Willy Demeyer bleef leeg. Luiks burgemeester, doorvoeld socialist en heerlijk vriendelijk man. Een grote droefenis, zijn stad is zijn hart. En bloedt. We leven mee, ook al wriemelt dat kritisch gevoel als ik iedereen hoor doordraven over het grote gevaar van wapens. Jaren vecht ik al tegen wapenhandel en wapenbezit. Eenzaam zonder veel ondersteuning. Twee weken geleden nog ondervroeg ik in de plenaire Senaat de toenmalige minister van Binnenlandse Zaken over de illegale wapenhandel. Niemand leek toen geïnteresseerd; ik kreeg een pro forma-antwoord. De wereld draait, de wapenhandel ook.</p><p>Kerst en eindejaar naderen aan een hoog tempo. Ik kijk uit, naar rust en gezelligheid, feest en samenzijn. Ook tijd om te studeren, lezen, schrijven, denken en doen. Een mooi tegengewicht voor de immer depressieve berichten uit de grote wereld. Ook al wegen de lasten, er blijven zoveel lusten, kansen op plezier en genoegen. Dat wens ik, <u>nu al</u>, allen die dit lezen. Laat je niet kisten, blijf zwemmen, ook tegen de stroom in. Rustig maar volhardend. Ik doe mee.</p><p>Bert</p>http://lodgon.com/eid-89712011-12-16T16:40:00+01:00Jongeren is een werkwoordadminJongeren is een werkwoord<p>Zelfmoord, zelfdoding.<br />Mensen die voor zichzelf uitmaken dat het uitgemaakt is. Het leven lokt niet meer, de lusten helemaal bedolven onder de lasten. Pijn, wellicht ondraaglijk verdriet, die woekeren en geselen. Ooit, bij Grieken en Romeinen, een <em>dood</em>gewone zaak bij menselijk, militair of economisch falen. Eervol en conform de status van een eerbaar mens. Vandaag veel te veel, ondraaglijk, moeilijk te begrijpen en oh zo droevig.</p><p>Onze geheugens verbloemen. Maar wie kijkt er niet terug op ooit diepe droefenis in die met hormonen gesausde puberteit. Bij sommigen vroeg, bij anderen op iets gevorderde leeftijd. Gestruikelde liefdes, ontplofte gevoelens of een onbeheersbaar maar onbeantwoord verlangen? Bij anderen een gefaald toekomstbeeld, een zakelijke sof met ondraagbare schulden. De zon die ondergaat om nooit weer op te komen. De eeuwige nacht, zonder sterren. Zonder iets. Niets.</p><p>Bij jongeren.<br />We vergeten het misschien, maar onze jeugd betekent vooral één groot veranderingsproces aan een hels ritme. Rondom ons mensen die supporteren maar ook verwachten en hopen op succes. We moeten liefst knap, slim, sociaal en handig zijn, in een ultieme combinatie van de supermens. Tegelijkertijd zoekt het kompas van jonge mensen vertwijfeld naar de juiste richting. Hoe zullen ze zijn? Weerstaan ze de keiharde toets van hun leeftijdsgenoten? Scoren ze voldoende om te overleven in hun vriendengroepen? Komen ze ondertussen nog een beetje tegemoet aan de verwachtingen van hun ouders of ligt het daar hopeloos aan diggelen? Behalen ze ietwat diploma of vervoegen ze als <em>losers</em> bestempelde onderwijsuitval? Kunnen ze de verlokking van jointje, pil of bakje Duvel overleven, zonder schade? Vinden ze een goed lief?</p><p>Jongeren is een heftig werkwoord dat vooral vervoegt in de tegenwoordige tijd, met een blik op de toekomstige tijd. Als ouders, leerkrachten, jeugdwerkers of wat dan ook kijken we toe met stijgende verbazing. Ze lijken ons te ontglippen en we zien zoveel bedreigingen en gevaren. We voelen de nood om hen te checken, te dubbel checken, maar weten (ook uit eigen ervaring) dat zoiets zich altijd als onmogelijk en zelfs contraproductief bewijst.</p><p>Er rest ons alleen het graag zien, blijven graag zien en hopen dat ze toch op een stevige basis leven, een fundament van vertrouwen en kracht. Dat ze straks ook heel veel mensen graag zien, waaronder hun ouders. Wat mij betreft mag daar ook nog een engelbewaarder bij, die met een zacht stemmetje in hun oor fluistert dat sommige dingen wel en andere niet goed zijn en hen met zijn zachte vleugels de goede weg wijst. Soms denk ik dat ik er ook nog een heb.</p><p>Bert</p>http://lodgon.com/eid-89672011-12-09T19:24:00+01:00Hij bestaat!adminHij bestaat!<p>’t Zijn voor velen spannende tijden. Regeerakkoorden, nieuwe ministers, al dan niet een milieubonus voor dubbele beglazing, aftrekbaarheid van de firmawagen. En Sinterklaas.</p><p>Tienduizenden kinderen woelen in hun slaap, zetten vol overtuiging en groot geloof hun schoentjes, verwerken met moeite de spanning die ouders en leerkrachten zorgvuldig opbouwden. De media en vooral de reclame feesten lekker mee. Stoomboten ruisen door de bomen, zowat niemand staakt zijn wild geraas en vooral<em> e viva Espagna</em>, met appeltjes van oranje. Onwillekeurig denk ik aan die conferentie van Toon Hermans, waarin hij zich zijn Sinterklaas herinnert. Een appelsien als hoogtepunt van een slechte verkleedpartij, hilarisch vertelde armoede van misschien weerkerende schaarse tijden?</p><p>Geen geheimzinnigheid meer bij ons thuis, het verhaal totaal ontluisterd. Dus moet ik wachten, wellicht tot er ooit kleinkinderen opduiken die hoopvol bij de grootouders op bezoek zullen komen. Hoe zal het dan zijn? Zo’n klein grut dat onbegrijpend maar alles grijpend de geheimzinnige wereld ondergaat?</p><p>Sinterklaas, symbool van naïviteit en plezante goedgelovigheid. Als een jaarlijkse samenzwering van de grote mensen tegen het nog-niet-wetende kleinmensdom. Mopjes met dubbele bodems, valse baarden en dubieus geschminkte pietermannen. Een heilige man met een zwarte piet en volle zak. Hihoha, billengeklets. Uitstekend alibi om volop chocola te snoepen <em>(als voor het goede doel</em>) en soms vele cadeaus om wat we als ouders mispeuterden te compenseren. En zo wordt zelfs Sint Nicolaas een object van cynisme en sarcasme, met die hunkerende kinderen als onbenullig publiek. Foei…</p><p>Voor mij blijft Sinterklaas een hoogdag, het feest voor en door kinderen en ouders. Waarmee we hen en ook onszelf superblij maken. Misschien een overbodig maar toch zo fijn bewijs dat we ze graag zien, onze liefste schatten van de hele wereld. En de Melkweg. Zolang we dat belangrijk vinden, blijf ik rotsvast in Sinterklaas geloven. Tegen beter weten in.<br />Hoort wie klopt daar…<br />Bert</p>http://lodgon.com/eid-89662011-12-03T22:05:00+01:00Een eerbaar manadminEen eerbaar man<p>Stefaan De Clerck, ontslagnemend minister van Justitie, is een intelligent, sympathiek en bevlogen man, een begenadigd en hardwerkend politicus. Ik beschrijf deze positieve kenmerken bewust niet zoals Shakespeare dat deed in zijn bekende redevoering van Marcus Antonius, waarbij Brutus zo herhaaldelijk als een <em>honourable man</em> werd beschreven, dat niemand het nog kon en vooral mocht geloven. Niet zo in mijn appreciatie voor Stefaan.</p><p>Maar. <br />Een minister draagt aansprakelijkheid. Dat is de essentie van zijn job: de verantwoording voor wat zich in zijn competenties ontwikkelt. De blutsen en de builen, de kloppen en de (bloemen)tuilen. Het lachen en het huilen. Een minister beschikt immers over het vermogen om te handelen, om zijn bevoegdheden inhoud en vorm te geven. Stefaan De Clerck is daarbij geen neofiet op justitie. Au contraire. De laatste maanden ondervroeg ik hem heel regelmatig, want justitie ligt me nauw aan het hart, met een bijzondere gevoeligheid voor de geïnterneerden, een schandvlek op ons beschavingsblazoen. Ook de aanhoudende conflicten met de cipiers creëerden verbazing en stijgende ergernis. Vandaar onderstaande brief aan Stefaan, die ik hem als een vraag om uitleg bezorgde.</p><p><em>Beste Stefaan,<br />Blijkbaar loopt het weerom helemaal mis met de cipiers. </em></p><p><em>Ik ondervroeg je hieromtrent al zo vaak. Misschien hebben we elkaar hierover niet zo heel veel meer te vertellen. Blijkbaar evolueerde het Belgische gevangeniswezen naar een oneindige en onoplosbare problematiek, waar de ene na de andere uitslaande brand met veel moeite wordt geblust. Terwijl een constant smeulend vuur alsmaar opnieuw zorgt voor een litanie van conflicten, een mantra van ongenoegens. Zijn dit de tekenen van een bankroet, de bevestiging van een onvermogen om slagkrachtig en effectief beleid te voeren, om de werkelijkheid te kneden naar een gewenst model en om uiteindelijk gewenste doelstellingen te concretiseren?</em></p><p><em>Ik ondervind een soortgelijk beleidsfailliet bij jouw collega-minister Inge Vervotte, bevoegd voor de NMBS. Steeds opnieuw word ik, als parlementslid, verplicht tot het scherp stellen van acute problemen, die echter vooral oneindige uitbarstingen van een immer werkzame vulkaan blijken te zijn. Als politiek verantwoordelijke reageert u, met vele argumenten, plannen en maatregelen, om even later met een soortgelijk antwoord de onherroepelijk volgende nieuwe vraag te riposteren.</em></p><p><em>Je weet dat deze duurzame frustraties iedereen tot cynisme verleiden, met de valstrik om er niet meer in te geloven. De boel de boel te laten en deze inertie als een morbide humor te koesteren. Daar doe ik niet aan mee. Ik kies niet voor deze achterpoort. Daarom blijf ik je onverdroten confronteren met mijn vragen, kritieken en oproepen om de opgestapelde ellende binnen het gevangeniswezen drastisch aan te pakken. Ik moet jou niet overtuigen van de hoge relevantie van een optimaal werkende justitie, met hierbij ook een accurate repressie en bestraffing. Maar daar knellen vele schoentjes. Steeds opnieuw bewijst ons gevangeniswezen zijn eigen failliet, met samenleving en gedetineerden – met cipiers en andere personeelsleden – als verliezers. Iedereen dus. Ook jij. Ook ik.</em></p><p><em>Beste Stefaan,<br />Ik weet hoe je wroet en wrikt aan de vele werven binnen justitie. Ik voel je machteloosheid en alsmaar stijgende onvermogen. Als mens en collega-politicus bied ik je al mijn begrip. Maar als minister verwacht ik dat je een, zelfs “het” verschil maakt. En dat zie ik veel te weinig. Net zoals Inge hol je van de ene calamiteit naar de andere (komt dat alsmaar excuseren je ondertussen niet de strot uit?). Ik had gehoopt dat jij, als levend kruispunt van kennis, ervaring en kracht, justitie zou kunnen begeesteren en vooral verbeteren. Het resultaat stemt me triest, wars van politieke pathetiek. Maar het is zeker ook een collectieve verantwoordelijkheid. Willen we, over alle partijgrenzen heen, echt wel die betere justitie realiseren? Wars van de vele belangen en heilige huisjes? </em></p><p><em>Wat zal je straks doen, als er (ooit) die nieuwe regering komt? Vindt jouw opvolger een goed georganiseerde bouwwerf, heldere plannen en stevige aannemers? Ligt jouw erfenis te wachten als een goed geploegde akker? Ik vermoed dat we alle twee twijfelen. En daar mogen we ons niet bij neerleggen. Dat zou pas echt misdadig zijn.</em></p><p><em>Mijn beste groet,<br />Bert</em></p>http://lodgon.com/eid-89642011-11-25T15:49:00+01:00De pinguïnrokers. Een nieuwe maar gezellige soortadminDe pinguïnrokers. Een nieuwe maar gezellige soort<p>Je kan er niet meer naast kijken. Sinds het algemene rookverbod verplaatsen de volhardende paffers zich op regelmatige momenten naar de buitenruimte voor het café of restaurant. Daar kleumen ze zich vast aan hun rookstokje, in het slechtste geval onbeschut voor regen en wind. Steeds meer horecazaken zorgen voor enig nieuw comfort. Enkele weerbestendige meubeltjes, soms een straalkachel en zo is een nieuwe soort geboren: de pinguïnrokers. Koude kan hen niet deren, lekker ingeduffeld nuttigen ze hun drankjes aan het portiek. Het ziet er voorwaar soms gezellig uit, het kerstgevoel van een winterbarbecue of een glühweinparty. Geen probleem. Integendeel. Behoudens dat ze zichzelf zeker niet gezond maken, brengen ze meer samenleven op de straat. Of hoe een verbod een nieuwe gezelligheid creëert.</p><p>Bert</p>http://lodgon.com/eid-89632011-11-18T17:15:00+01:00De hete aardappeletersadminDe hete aardappeleters<p>Ons land kreunt, eens te meer, onder de last van de zoektocht naar een compromis. Na maandenlang onderhandelen over de staatshervorming, liggen er nu de sociaaleconomische uitdagingen. Als hete patatten staan ze stomend op de tafel. Zoals dat schilderij van Van Gogh, wat grauw en dubieus. Niet voor niets kennen we het spreekwoord <em>de hete patat doorgeven</em>. Niemand wil zich verbranden, maar allen hebben ze grote honger.</p><p>’t Zal mijn bijziendheid zijn, maar ik aanhoor vooral de drammerige liberale mantra: Europa dwingt, Europa wil, Europa zal straffen. Steeds opnieuw, als scherpe spies gericht op ons sociale hart. Een beetje triest dat politici hun ideologie putten uit de orakels van verre machten, verschanst in glazen torens die uitkijken op mijn verpauperde stad. Deze liberale litanie klinkt na een tijdje zo vertrouwd, dat men ze spontaan zou beginnen meezingen. Europa dwingt, Europa wil, Europa zal straffen. Let maar op, <em>petits Belges</em>, aan jullie rijk van ongebreidelde sociale voordelen komt nu een definitief einde. Gedaan met die zachte pampers van werkeloosheid- en andere zachte zorgen. Werken, activeren, afdragen, sparen, om later (steeds later) nog een beetje van een pensioentje te genieten.</p><p>Gelukkig klinken er, amper versterkt door de media, nog de stemmen van de vakbonden en enkele politieke partijen. ACV en ABVV verkondigen een helder verhaal. Waarom snijden in de koopkracht van mensen als (1) iedereen weet dat het vooral de werkende mensen zijn die relatief het meeste bijdragen en (2) dat bedrijven, zelfstandigen en soortgenoten niet alleen genieten van veel voordeliger aanslagvoeten maar (3) in vele gevallen nog een manifest fraudegedrag ontwikkelen. Hoe willen we de economie doen swingen als we mensen verarmen, de armsten het meest? Hoe komt het toch dat het discours van de rijken (waarvoor de VLD en zelfs de CD&V graag de megafoon offreren), zo luid galmt. Terwijl de vakbonden en socialistische partijen, die dit liberale zwaktebod goed beargumenteerd onderuithalen, in de hoek van de onverantwoordelijke potverteerders worden geridiculiseerd?</p><p>Soms denk ik aan die oude, soms verguisde Karl Marx. Hij wist het zo goed, in zijn kritische analyse van samenleving en economie: zoek de bezitters van productie- en kapitaalsbronnen. Daar huist de macht, daar koestert men de sturing van de samenleving, tot eer en meerdere glorie van zij die hebben… </p><p>"<em>Want wie heeft zal nog meer krijgen, en wel in overvloed, maar wie niets heeft, hem zal zelfs wat hij heeft nog worden ontnomen</em>.", uit de parabel van de talenten in het Evangelie volgens Matteüs, 25:29.</p><p>Bert</p>http://lodgon.com/eid-89622011-11-15T16:50:00+01:00Korte gedachtenadminKorte gedachten<p>1. <br />Zondag 6 november, brunch van onze afdeling Neder-Over-Heembeek, mijn dorp in de stad. Enkele honderden mensen schuiven aan, genieten van een overvloed van ’t best van onze bodem. Krakende pistoletjes, krokante spekjes in smeuïg omelet, een veelheid aan koffiekoeken, fruit(sappen), bakjes troost & thee, gebak, soep… Af en toe knalt een heerlijke fles bubbels. Dit is gewoon ongelooflijk plezant, gedragen door onze ploeg vrijwilligers die met brede glimlach de gastvrijheid uitstralen. Keihard werken, maar met plezier en overtuiging. Mijn dank aan al die mensen, diep respect en appreciatie voor het samen-zijn en samen-doen.</p><p>2.<br />Koerden en Turken slaags in Antwerpen-Noord. Een conflict, zover weg in tijd en ruimte. Eén van die vele historische drama’s die we als wereld op onze schouders torsen. In dit geval voel ik sympathie voor beide kampen. Ik respecteer en hou van het trotse en succesvolle Turkije, een natie die langzaam een eigen weg zoekt en vindt tussen een klassieke erfenis en de oprukkende moderniteit. Miljoenen Turken, waarvan er tienduizenden in Vlaanderen wortel schoten. Maar ook de Koerden beroeren me, een volk verspreid over vele landen, met een tragische geschiedenis en een dito heden. Maar onvervaard, koppig in en fier op hun identiteit. Overal een minderheid, zo vaak vernederd en gefnuikt in hun eigen, rijke cultuur. Ook in Turkije, waar de Koerden – ondanks de vele goede ontwikkelingen – nog steeds niet de plaats krijgen die ze verdienen. ’t Is zo spijtig dat deze verstoorde relatie nog steeds aanleiding geeft tot geweld en haat. Misschien ijdel, maar ik hoop dat het samenleven van beide volkeren in West-Europa een basis kan leggen voor een wederzijds respect en zelfs affectie. De Antwerpse rellen geven mijn optimisme een stevige knauw.</p><p>3.<br />Vorige week mocht ik op de Boekenbeurs mee een boek voorstellen. <em>Brood in mijn hoofd</em>, het ongelofelijke verhaal van Chil Elberg. Als Joodse jongere (17 jaar) door de nazi’s opgepakt in Brussel en via de Dossinkazerne overlever van meer dan tien vernietigingskampen. De gruwelen, hardvochtigheid en miserie die hij daarbij ervoer tarten elke verbeelding. Zijn odyssee leest als een thriller, maar vertelt een verschrikkelijk stukje geschiedenis. Eerder dit jaar bezocht ik met Chil het kamp Birkenau, waar hij wonderlijk aan de dood ontsnapte. Nu zat ik weer naast hem, een kleine maar kloeke man van 87 jaar. Bij wijlen ontroerd en ontroerend, maar vaker vrolijk, aanstekelijk optimistisch en altijd bereid om te getuigen. Zijn persoonlijk verhaal, in onpeilbare droefheid, levert – zoals deze van zijn lotgenoten– het beste antigif voor fascisme, onverdraagzaamheid, racisme en onmenselijkheid. Chil vertelde me over zijn confrontatie met jongeren in gesloten centra, jonge delinquenten opgesloten. Zoals hij, ook ooit achter de tralies. Zijn getuigenissen beklijven, ze raken deze jongeren die te vaak hun ziel afsloten voor mooie verhalen. Voor mijnheer Chil Elberg geldt de spreuk <em>leven doet hopen</em>.</p><p>4.<br />Het begin van november brengt gedachten aan overleden mensen. Vaak mooi, aanleiding voor een soms wat trieste glimlach, een flard van pijn omwille van het gemis. Ze zijn er nog, ze wonen in mijn hart en verwarmen mijn gedachten. Ik wuif ze toe, groet en denk soms: tot straks!</p><p>Bert</p>http://lodgon.com/eid-89612011-11-06T18:41:00+01:00Borgerhout bluesadminBorgerhout blues<p>Twee Borgerhoutse minderjarigen van Marokkaanse afkomst overvielen een hoogbejaard koppel in hun huis. Desastreuze gevolgen, de dood van Ilyas, een jonge man, twee zwaar getraumatiseerde ouderen, een geschokte gemeenschap en een moraliserende medialawine over het samenleven in een veelkleurige buurt. Veel pijn, bij zowat iedere betrokkene, de slachtoffers en hun naasten, de daders en hun familie en vrienden, de vele goedwillende Borgerhoutenaars die houden van hun district.</p><p>Het profiel van de daders leest voorspelbaar, als een eindeloze reeks van problemen, fouten, veroordelingen, opsluitingen, behandelingen. Ze zijn met enkele honderden, deze groep van veelplegers, vooral jonge mannen die een spoor van vernieling trekken doorheen de samenleving en<em> en passant</em> zichzelf helemaal naar de verdoemenis helpen. Ze lijken niet in staat om hun gedrag te disciplineren, zich te onttrekken aan criminele activiteiten, ze zwichten steeds opnieuw voor de valse roep van snelle winsten en worden ondertussen immuun voor de kwetsuren die ze anderen en zichzelf aanbrengen. In vele gevallen leest hun dossier als de kroniek van een aangekondigd fiasco, met lange opsluitingen of de dood als slecht einde. Zoals bij Ilyas.</p><p>Mogen we dit verhaal interpreteren als een bewijs voor het bankroet van onze aanpak van deze jongens? Faalt onze “bijzondere” jeugdzorg? Ja, ongetwijfeld en ondanks alle goede inzichten, enthousiasme en betrokkenheid van politie, jeugdrechtbanken, opvoeders, directies en de hele reutemeteut. Eigenlijk gooiden ze al lang hun handdoek in de ring, ze dweilen met een straf lopende kraan. Een sisyfusarbeid, steeds opnieuw proberen met de moed der wanhoop.</p><p>Ondertussen meldde de tweede overvaller, Yassin, zich bij de politie. Onder druk van zijn familie. Zeventien jaar en eigenaar van zo’n prototypisch curriculum. Hoeveel hulpverleners en begeleiders zou hij hebben versleten? Recente cijfers stellen dat een kind dat belandt in de bijzondere jeugdzorg gemiddeld drie maal wordt overgeplaatst alvorens enige stabiele hulp te vinden. “We creëren wantrouwige, diep gekwetste kinderen” citeerde een krant.</p><p>Wat nu met Yassin? Welke mogelijkheden resten een jeugdrechter, een instelling, een team opvoeders? Een antwoord in alle eerlijkheid klinkt onthutsend: geen. Het onzalige niets grijnst Yassin en ons toe.</p><p>Ik las juist hierover een erg interessant interview met een emeritus professor orthopedagogiek. Deze pleitte onomwonden voor een doortastend andere aanpak, kleinschalig en sterk gekoppeld aan buurt en familie. Hij pioniert momenteel met een methode die een warme, nabije maar toch moreel hoogstaande cocon weeft rond deze jongeren. Een aantal mensen dat zich vastkleeft op het dagelijkse leven van deze vaak ongelukkige maar ook ongelukbrengende desperado’s. Een netwerk dat niet toegeeft, maar wel geeft, warmte en vooral ook duidelijkheid. Grenzen trekt en ze duidt, ze steeds opnieuw uitlegt en beklemtoont. Respect vraagt, maar ook biedt. Klinkt dit soft, halfzacht en wollig? Misschien, maar althans in mijn oren geloofwaardig en veel meer beloftevol dan het goedbedoelde maar hopeloos inefficiënte geknutsel dat momenteel voorradig blijkt.</p><p>Ik vraag, smeek minister Jo Vandeurzen om zijn bakens meer dan grondig te verzetten. Ik weet dat hij en zijn medewerkers over heel wat inzicht en betrokkenheid beschikken. A.u.b. neem daarom uw moed en middelen in handen en kies voor een radicale koerswijziging. Laat u inspireren door kleinschalige maar hoopvolle methodes. Velen zullen u dankbaar zijn. Zeker in Borgerhout.</p><p>Bert</p>http://lodgon.com/eid-89562011-10-27T21:56:00+02:00Met miljoenen…adminMet miljoenen…<p>Vooraf, de lezer weze gewaarschuwd, deze bijdrage moraliseert. Daarmee bewijst ze wellicht dat wat oudere mannen knorren. Niet alleen als ze indommelen op de zetel, ook als ze de samenleving beschouwen.</p><p>Ik neem u eerst mee op exploratie. Bekijken we samen de voetpaden, de parkings, de perrons van trams en treinen, pleinen en zebrapaden. We zien het meteen, alom, overweldigend: een oneindig aantal kauwgomvlekken. Als een sinistere sterrenbodem, overblijfselen van kauwende mensen die zonder enig nadenken hun kleverige brok uitspuwden op het publieke domein. Voor eeuwig, want het gaat hier over vermalen autobandenrubber, verrijkt (?) met veel suiker en kleurstof. Totaal ongeschikt om te slikken (<em>dan kleven je darmen aan elkaar, zo werd ik vroeger afgeschrikt</em>), dus bestemd voor de wijde wereld. In sommige gevallen vind je ze hopeloos geklit aan een schoenzool of als dramatisch residu op je zitvlak (<em>tip: steek het vervuilde kledingstuk even in de diepvriezer, verwijderen gaat dan wonderwel</em>). Wellicht duidt dit fenomeen op de lawine cultuurinvloeden vanuit de U.S.A. Samen met jeansbroeken en vetkuiven veroverden ze het klassieke Europa, bubbelgummende all American, herkauwend als een bizon.</p><p>Deze dubieuze erfenis blijkt meer dan tastbaar. Zonder pathetische overdrijving durf ik te stellen dat kauwgomresten zowat onze volledige publieke ruimtes vervuilden. Daarbij laten deze platgetreden gummies zich niet zomaar verwijderen. Het lukt misschien een hyperhogedrukreiniger met stomend heet water, alle andere methodes falen totaal. </p><p>Mijn essentiële probleemstelling klinkt eenvoudig: hoe moet een samenleving zich tot dit fenomeen verhouden? Hoe gaan we best om met die oneindige, onuitputtelijke en onzindelijke massa kauwgomresten die zich kleverig hechten aan ons publieke domein? Voorwaar een hartig beleidsvraagstuk. Ik zie meteen twee uitersten. </p><p>Aan de ene zijde het “Singapore-model”. Men vertelt me dat bubbelgummen in deze ministaat gewoon verboden is. Dat op het bezoedelen van de openbare ruimte keiharde en mededogenloze straffen staan, zodat Singapore straalt van intensieve properheid. Zouden wij hier de kauwgomoorlog kunnen winnen door een staalharde repressie? We zouden in één klap ook hondendrollen, sigarettenpeuken, chipszakjes, drankblikjes en soortgelijk fraais uit onze gemeenschap kunnen verbannen. Dit alles met een soortgelijke strengheid waarmee we onze parkeerovertredingen beteugelen, namelijk boetes, veroordelingen, gemeenschapsdiensten. Als bijkomende voordelen o.a. tewerkstelling, inkomsten uit boetes en veel minder kosten aan onderhoud. </p><p>Aan de andere zijde een volledig laisser faire, laisser passer, vrijheid blijheid. Een beetje à l’Africaine of l’Indienne, waar alle vuilnis groothartig wordt weg gekieperd in de hoop op een vorm van spontane opruiming. Deze keuze biedt grote voordelen, namelijk onnoemelijke gemakkelijkheid en geen inzet van mensen en middelen. Het beeld van overal vuilnis went ook wel.</p><p>Bij een keuze tussen beide extremen stel ik vast dat de repressie me wel bekoort. Hoe kan ik foeteren en mateloos zagen over het gebrek aan gemeenschapszin van al die vuilakken die hun problemen dumpen op de kap van de gemeenschap. Op gevaar van een pak slaag toeter ik in mijn wagen als ik een andere chauffeur zijn asbak of frisdrankfles zie wegkieperen. In de tram maak ik me kwaad op de achteloosheid waarmee verpakkingen allerlei worden weggegooid. Kortom, toegegeven, hierbij koester ik een onthutsende sympathie voor een keiharde repressie. Ook al roept een stukje verstand me toe dat zo’n harde aanpak amper de oorzaak bestrijdt, niet past in onze toch tolerante samenleving en wellicht nooit een praktische, organisatorische toepassing vindt.</p><p>Maar als gemeenschapsmens kan ik gewoonweg niet meer verdragen dat alle lasten – in dit geval letterlijk – op de kap van de gemeenschap worden afgewenteld. De gemakkelijkheid waarmee zo’n vettige kauwgomdrol op de plavuizen belandt staat in schril contrast met de hoge kostprijs om onze samenleving netjes en leefbaar te houden. Dus toch repressie dan maar, hiphop naar het Singaporemodel!</p><p>Neen. Die twijfelende stem in mijn gemoed zeurt maar door. Straffen, boetes en harde maatregelen, mits een groot contingent van kwaaie ordehandhavers, zullen wel goede effecten sorteren. Maar laat deze repressie even varen en het ongewenste gedrag komt in volle omvang terug. Ten gronde lijkt er dan weinig veranderd. De humanist in mij (<em>sommigen noemen het geitenwollensokkenmoraal</em>) roept op tot een educatief project, waarbij de mensen hun gedrag veranderen omdat ze van het nut en de noodzaak overtuigd zijn. Waarbij gemeenschapszin niet als een verplichting, wel als een intrinsieke keuze werkt.</p><p>Zo ontdek ik voorwaar een pedagogische optimist in mezelf, dat werkt als tegengif op de momenten dat ik me zo kwaad maak over die miljoenen kauwgomvlekken alom rond mij. Gelukkig maar, want ook mijn verstand – bij momenten voelbaar – zegt me dat optimisme hierbij de enige vorm van realisme is. Of toch moet zijn.</p><p>Bert</p>http://lodgon.com/eid-89552011-10-22T14:04:19.130+02:00Indignados? Muchas gracias!adminIndignados? Muchas gracias!<p>De <em>indignados </em>bereikten Brussel, als een bonte, warrige bende. Hun slogans klinken hartverwarmend maar wellicht even (h)eerlijk naïef. Geïnterviewd over hun project zijn de antwoorden heel uiteenlopend. Sommigen koesteren een helder basisdemocratisch ideaal, sterk antikapitalistisch met een mondvol relevante argumenten. Die zijn vandaag ook niet zo moeilijk te vinden, ze vallen als overrijpe appels uit de lucht. Anderen vertellen een persoonlijk verhaal, over het zoeken naar een zinvolle plaats of de hoop op rust en onbewolkte perspectieven.</p><p>Hun verontrusting en verontwaardiging raken me. Zoals vaak functioneren jonge mensen als hypergevoelige barometers, waarvan de naald trilt als de maatschappelijke druk fluctueert. Zin voor verandering en goesting voor verbetering, behoren de jeugd, met veel energie en begeesterend enthousiasme. Daarbij hoed ik me om alle jongeren te herleiden tot roekeloze revolutionairen, alsof ze allemaal dezelfde idealen koesteren. Zeker jonge mensen zijn niet gediend met halfbakken karikaturen, ze bezitten vaak een scherp en gemodereerd beoordelingsvermogen, kunnen relativeren en evenwichtige argumentaties bouwen.</p><p>De <em>indignados</em> illustreren dit. Ze bekennen zich uitdrukkelijk tot het linkse, maatschappijkamp. Daar klopt (en bloedt) ook mijn hart. Wie kan in het huidige tijdsbeeld ontkennen dat het kapitalisme zich toont in alle lelijke naaktheid? Dat banken en multinationale ondernemingen, meer bepaald hun aandeelhouders, zich decennia (eeuwen) lang verrijkten op kap van werkmensen en hun gemeenschap. Dat plotse financiële problemen heel eenvoudig worden afgewenteld op juist die mensen die wel werkten maar niet rijk werden. Dat op vanzelfsprekende manier de gemeenschap schulden en problemen op zich neemt, terwijl de aandeelhouders hun winsten al lang in belastingsparadijzen parkeerden. Dat de grote milieumisbruiken tot op dit eigenste moment ongehinderd hun gang gaan: ontbossing, verwoestijning, opwarming, wapenhandel enz., allemaal geconsacreerd op het schijnheilige altaar van de vrije markt. Wie kan het deze <em>indignados</em> kwalijk nemen dat ze ons dit alles onder de neus wrijven?</p><p>Deze verontwaardigden klinken misschien, maar zijn helemaal niet naïef. Hun kritische analyse verdient veel meer dan cynisch gehoon en ridiculisering als de revolutionaire prietpraat van balorige jongeren. Wie durft hen eerlijke antwoorden te geven? Wie vindt steekhoudende argumenten die hen ongelijk geven? Wie waagt het om in alle openheid met hen een fair gesprek op te zetten?</p><p>Bert</p>http://lodgon.com/eid-89482011-10-15T13:30:45.253+02:00